Tracey Karima Emin born 1963

In 1997, her work Everyone I Have Ever Slept With 1963–1995, a tent appliquéd with names, was shown at Charles Saatchi's Sensation exhibition held at the Royal Academy in London.The same year, she gained considerable media exposure, when she appeared drunk and swearing on a live Channel 4 TV discussion In 1999, she was a Turner Prize nominee and exhibited My Bed — an installation, consisting of her own unmade dirty bed with used condoms and blood-stained underwear.There has been an ongoing dispute with former boyfriend, artist Billy Childish, particularly over the Stuckism movement, founded in 1999 and named after an insult by her

In 2004, her tent artwork was destroyed in the Momart warehouse fire. In March 2007,Emin was chosen to join the Royal Academy of Arts in London as a Royal Academician. She represented Britain at the 2007 Venice Biennale. Her first major retrospective 20 Years was held in Edinburgh 2008, and toured Europe until 2009

Emin's art takes many different forms of expression including needlework and sculpture, drawing, video and installation, photography and painting

Performance art is art in which the actions of an individual or a group at a particular place and in a particular time constitute the work. It can happen anywhere, at any time, or for any length of time. Performance art can be any situation that involves four basic elements: time, space, the performer's body and a relationship between performer and audience. It is opposed to painting or sculpture, for example, where an object constitutes the work. Performance art traditionally involves the artist and other actors, but works like Survival Research Laboratories' pieces, utilizing robots and machines without people, may also be seen as an offshoot of performance art

Although performance art could be said to include relatively mainstream activities such as theater, dance, music, and circus-related things like fire breathing, juggling, and gymnastics, these are normally instead known as the performing arts. Performance art is a term usually reserved to refer to a kind of usually avant-garde or conceptual art which grew out of the visual arts. Uniquely, Michel Lotito ("M. Mangetout") made performance out of eating unusual objects

Collage in the modernist sense began with Cubist painters Georges Braque and Pablo Picasso. According to some sources, Picasso was the first to use the collage technique in oil paintings. According to the Guggenheim Museum's online article about collage, Braque took up the concept of collage itself before Picasso, applying it to charcoal drawings. Picasso adopted collage immediately after (and was perhaps indeed the first to use collage in paintings, as opposed to drawings

"It was Braque who purchased a roll of simulated oak-grain wallpaper and began cutting out pieces of the paper and attaching them to his charcoal drawings. Picasso immediately began to make his own experiments in the new medium

In 1912 for his Still Life with Chair Caning (Nature-morte à la chaise cannée Picasso pasted a patch of oilcloth with a chair-cane design onto the canvas of the piece

Surrealist artists have made extensive use of collage. Cubomania is a collage made by cutting an image into squares which are then reassembled automatically or at random. Collages produced using a similar, or perhaps identical, method are called etrécissements by Marcel Mariën from a method first explored by Mariën. Surrealist games such as parallel collage use collective techniques of collage making

The Sidney Janis Gallery held an early Pop Art exhibit called the New Realist Exhibition in November 1962, which included works by the American artists Tom Wesselmann, Jim Dine, Robert Indiana, Roy Lichtenstein  Claes Oldenburg  James Rosenquist  George Segal and Andy Warhol; and Europeans such as Arman Baj Christo  Yves Klein Festa Rotella  Jean Tinguely  and Schifano. It followed the Nouveau Réalisme exhibition at the Galerie Rive Droite in Paris, and marked the international debut of the artists who soon gave rise to what came to be called Pop Art in Britain and The United States and Nouveau Réalisme on the European continent. Many of these artists used collage techniques in their work. Wesselmann took part in the New Realist show with some reservations  exhibiting two 1962 works: Still life #17 and Still life #22

Another technique is that of canvas collage, which is the application, typically with glue, of separately painted canvas patches to the surface of a painting's main canvas. Well known for use of this technique is British artist John Walker in his paintings of the late 1970s, but canvas collage was already an integral part of the mixed media works of such American artists as Conrad Marca-Relli and Jane Frank by the early 1960s. The intensely self-critical Lee Krasner also fre

اَندی وارهول (۶ اوت ۱۹۲۸ (میلادی) - ۲۲ فوریه ۱۹۸۷)^*[۱] هنرمند، نویسنده، و فیلم‌ساز پیشرو آمریکایی، از بنیان‌گذاران هنر پاپ دهه ۱۹۵۰ در ایالات متحده بود. او شناخته شده ترین چهره هنر پاپ و دارای اندیشه‌های بسیار آوانگارد بود.

هنر پاپ، هنری کمابیش طاغی و ضد‌‌ ارزش‌های هنری آکاد‌‌میک بود که د‌‌ر میانه‌ی قرن بیستم پا گرفت. آثار اندی وارهول یا اندرو وارهولا با وجود‌‌ آنکه د‌‌ر زمان حیاتش مخالفان بسیاری د‌‌ر میان منتقد‌‌ان د‌‌اشت محبوبیت عام زیاد‌‌ی کسب کرد‌‌ و او را به یکی از جنجالی‌ترین شخصیت‌های هنری مبد‌‌ل کرد‌‌. هم‌اکنون بزرگ‌ترین موزه‌ی د‌‌نیا که به یک هنرمند‌‌ اختصاص د‌‌ارد‌‌ د‌‌ر پیتزبورگ پنسیلوانیا موزه‌ی اند‌‌ی وارهول است

او در کتاب «فلسفه اندی وارهول» نوشته‌است: «چیز شگفت انگیز درباره آمریکا این است که سنتی را آغاز کرده که در آن ثروتمندترین مشتریان دقیقا همان چیزی را می‌خرند که فقیرترینشان. شما می‌توانید کوکاکولا را در تلویزیون ببینید و می‌دانید که رئیس جمهور کوکاکولا می‌خورد، الیزابت تایلور کوکاکولا می‌خورد، و فکر کنید، شما هم می‌توانید کوکاکولا بخورید. کوکا همان کوکاست و با هیچ مقداری از پول نمی‌توانید کوکایی بهتر از آنچه داشته باشید که یک ولگرد در گوشه‌ای می‌خوره. همه کوکاها یکسان هستند و همه آنها خوب. این را الیزابت تایلور می‌داند، رییس جمهور می‌داند، ولگرد می‌داند و شما هم می‌دانید.» از ویژه‌ترین شیوه‌های وارهول تکرار است، او با استفاد‌‌ه از چاپ سیلک برای تکرار مکانیکی موضوعاتش و حذف احساسات شخصی هنرمند‌‌ از اثر، زند‌‌گی و تصویرهای زند‌‌گی انسان مد‌‌رن را به نمایش می‌گذارد‌‌

دیوید هاکنی  ۹ ژوئیه ۱۹۳۷ نقاش ، طراح، چاپگر، عکاس انگلیسی و یکی از مهم‌ترین پیشگامان هنر پاپ آرت دهه ۱۹۶۰ است.

دیوید هاکنی در ۹ ژوئیه ۱۹۳۷ در برادفورد بدنیا آمد و تحصیلات خود را در مدرسه گرامر برادفورد ، کالج هنر برادفورد ، و کالج سلطنتی هنر (۱۹۶۲-۱۹۵۹) در لندن ، جایی که با رونالد بی کیتاج^[۱] آشنا شد و تحت تاثیر او به نقاشی پیکرنما و بهره‌گیری از منابع ادبی روی آورد ، ادامه داد.

هنگامیکه در کالج سلطنتی هنر بود ، در نمایشگاه معاصران جوان (۱۹۶۲) در کنار پیتر بلیک ، که ورود هنر پاپ آرت انگلیسی را اعلام کرد ، با چهار نقاشی به شیوه‌های مختلف و با عنوان کلی تظاهرات تنوع شرکت نمود . او کاملاً در امتداد هنر پاپ انگلیسی قرار کرفت

از ۱۹۶۳ آثار هاکنی توسط یکی از اثرگذارترین دلالان هنر ، جان کاسمین عرضه می‌شد. همچنین در ۱۹۶۳ هاکنی به نیویورک رفت و در آنجا با اندی وارهول تماس پیدا کرد . بعدها ، در دیداری از کالیفرنیا ، جایی که در ان مقیم شد ، موضوع‌های زندگی بورژواها را نقاشی کرد ، همچنین نقاشی های رنگ و روغنی از استخرهای لوس آنجلس کشید. این کارها واقعگرا تر و با رنگ های زنده تری اجرا شده اند. او همچنین به اجرای چاپ های دستی ، پرتره‌هایی از دوستان ، تصویرسازی برای شعر پرداخت . دفتری از طراحی‌هایش را با نام سفرهایی با قلم ، مداد و مرکب (۱۹۷۸) به چاپ رسانید . طی سالهای بعد به طراحی صحنه برای رویال کورت تئاتر ، گلین دبورن ، لا اسکالا و متروپولیتن اپرا در نیویورک پرداخت. او که گهگاه عکاسی می‌کرد ، از اوایل دهه ۱۹۸۰ ، دست به تجربه‌هایی در فتوکلاژ زد که تصویرهای هم‌زمان در نقاشی کوبیست را به یاد می‌آورند.

لیتوگرافی

هاکنی در مدرسه هنر برادفرد ، یورک شایر ، لیتوگرافی را فراگرفت . اولین اثر چاپ او من و قهرمانانم (۱۹۶۱)، که او را در کنار گاندی و والت ویتمن نشان می‌دهد ، است . اولین پروژه مهم او در چاپ دستی یک سری شانزده تایی اچینگ مراحل هرزگی بود . که در آن کار روایی هوگارت به همین نام را با تجربیات شخصی‌اش از نیویورک درآمیخته بود. با این اثر چون هنرمندی با استعداد معرفی شد.

در دهه ۱۹۶۰ در کالیفرنیا با همکاری کن تایلر سری دیگری از کارهای چاپ را تحت عنوان یک مجموعه هالیوود خلق کرد . بسیاری از این لیتوگراف‌ها چهره‌های دوستان او ، و اغلب از سلیا بیرت‌ول است. در ۱۹۷۱-۱۹۷۰ خانم و آقای کلارک و پرسی را نقاشی کرد که تصویری از سلیا و همسرش اوسی کلارک ، طراح لباس ، در خانه‌شان در ناتینگ‌هیل بود. این اثر به یکی از مردمی‌ترین‌های مجموعه نگارخانه تیت و بر اساس رای‌گیری رادیو ۴ بی بی سی در سال ۲۰۰۵ به عنوان یکی از محبوب‌ترین نقاشی‌های انگلیس تبدیل شد.

اولین اثر چاپی او در دهه ۱۹۸۰ دو لیتوگراف بزرگ از سلیا بود که توسط جمینی جی. ای. ال. (استودیویی که توسط کن تایلر تأسیس گردید) چاپ شد. هاکنی همچنین دو اچینک به بزرگداشت پابلو پیکاسو پس از درگذشتش در ۱۹۷۳، کسی که او کارهایش را تقدیر می‌کرد و تحت تأثیر آن نیز بود، خلق کرد.

در یک بهره‌گیری نامتعارف از نقاشی ، عنوان آغازین فیلم سوییت کالیفرنیا (۱۹۷۸) از نیل سایمون، بر اساس نمایشی از او به همین نام، با نمایش ده‌ها نقاشی با موضوع کالیفرنیا از آثار هاکنی شروع می‌شود.

 (The Joiners)